Een aai over mijn bol

12/06/2012

"Het zijn gewoon mensen …" was de meest kernachtige reactie die ik kreeg op mijn vraag aan goede collega Dré. Wij hebben vorige week de luxe gehad om met het voltallig personeel twee dagen als vrijwilliger te werken op een Fair - in Brabant noemen we dat kermis - voor mensen met een verstandelijke en vaak ook fysieke handicap. De Wensstichting http://www.shamajo.nl/ organiseert dit evenement op meerdere plaatsen in Nederland en was dit jaar weer bij de Stichting Prisma te gast.

Voor ons was het een buitenkans om kennis te maken met de mensen waarvoor we het eigenlijk doen. Het is allemaal heel belangrijk om de inzet van begeleiders scherp te plannen binnen een krapper wordend budget op basis van ZZP's. Of zorgprocessen rond cliëntdossiers te optimaliseren. Maar als je dan cliënten met hun begeleider tijdens zo'n uitje intensief samen ziet optrekken, dan zet dat onze plannen in een rijker perspectief.

We deden het ook een beetje  om onze schroom te overwinnen.  Om met de mensen in contact te zijn. Hen te spreken, te helpen of aan te moedigen. Of gewoon in de rupsbaan te tillen. Ik mag wel zeggen dat we bij het overwinnen van schroom uitstekend werden geholpen door de mensen zelf. Het plezier lag er bovenop, of brak na enige huiverigheid door, wanneer de molen draaide of de pony zich in beweging zette. Soms  subtiel; een in zichzelf gekeerd jochie gaat rechtop zitten of de ogen van een man gaan twinkelen. Dan wel hoor je een uitbundig "Kijk mij eens!" gillen.  

Toen ik tijdens het begeleiden van een ponyrit een aai over mijn bol scoorde wist ik het zeker. "Het zijn gewoon mensen … zonder verborgen intenties".